Voor meer info over het hoe & wat : zie blog 8 mei

 

 

 

Het is 3 mei en op het journaal en andere nieuwsprogramma's wordt gesproken over de dodenherdenking van morgen. Twee minuten om stil te staan bij hen die gevallen zijn in de oorlog.

Als kind heeft het me altijd al geintrigeerd. Eerst het geroezemoes, het luiden van de klok en dan die intense stilte. Het idee dat echt iedereen uit Nederland twee minuten stil was op hetzelfde moment en met zijn of haar gedachten op min of meer dezelfde plek was. Auto's aan de kant, stoplichten op oranje.. Klopt dat of heb ik dat verkeerd in mijn herinnering? Vond ik dat dat gewoon zou moeten..? 

In mijn jeugd heb ik boeken verslonden over de tweede wereldoorlog en tijdens vakanties of dagjes uit maakten de oorlogsbegraafplaatsen, musea en wat al niet meer zij, diepe indruk. Nog steeds trouwens.

Dodenherdenking, 4 mei, klokslag 20.00 uur.. dat doe je gewoon.

Ik gooi het hier thuis eens in de groep: Vorig jaar zijn we naar het oorlogsmonument in het Volkspark geweest, waar jaarlijks een herdenking wordt gehouden. Wat zullen we dit jaar doen?

Mijn dochter is nu oud genoeg om er zelf een mening over te hebben en die gooide ze dan ook met een zucht en een kreun op tafel: "Moet dat? Ik vind het zo saai..! Ik heb geen zin om daar aan mee te doen hoor."

Ik schrok me lamlendig! Daar ging mijn vanzelfsprekendheid. Tijd voor een goed gesprek. Of het echt landde weet ik niet, volgens mij wel..

Toch bleef ik met schuldgevoel achter. Wat heb ik eigenlijk aan haar doorgegeven, heb ik haar wel genoeg verteld? Ze heeft geen opa's en oma's die hun heftige ervaringen kunnen delen. Zolang boeken geen glinsterende, spetterende voorkantjes hebben wordt het niet gelezen, al heb ik haar vaak genoeg hele mooie uit de bibliotheek meegenomen. Ze konden ongelezen weer terug. Films.. geen idee, volgens mij niet.

Dat wat er ooit gebeurd is, langer of korter geleden - want het gaat allang niet meer alleen over de tweede wereldoorlog - zal toch doorverteld moeten worden. Van generatie op generatie. Herdenken moet, uit respect, omdat je het nooit vergeten mag, zodat je weet waarom je een dag later uitbundig je vrijheid mag vieren.

Morgenavond zitten we hier voor de buis, met ons drieen.

Omdat het kan. Omdat het mag. Omdat het moet.

Als ik de laatste bladzijde van mijn kalendertje omdraai lees ik deze tekst.

Onze trouwtekst. Maar ook een mooie tekst om het oude jaar mee af te sluiten en het nieuwe in te gaan.

 

Met deze mooie woorden van Max Lucado rest mij verder niets anders te zeggen dan dat ik iedereen deze troost en houvast toewens in 2012!

 

Liefdevolle groet, Yvonne

 

 

 

Eens in de zoveel tijd zit ik in de knup. Dat lijkt bij mij te horen. Mijn antenne staat dan vooral gericht op mijzelf en dat wat er speelt in mijn leven en oh ja, ergens weet ik dat God er is en ik zie Hem al hoofsschuddend toekijken naar wat voor zooitje ik er weer van maak.

Verstandelijk weet ik heel goed dat het een leugen is wat zich in mijn hoofd heeft genesteld, maar zijn stem is zo zoet dat ik bijna niet anders kan dan daar naar luisteren. "En hoe de jij dat in jou leven...? Zie je wel; t is net niet goed genoeg... Je hebt weer gefaald."

Die eerste vraag is iets wat niet alleen in mijn hoofd wordt gesteld, ik hoor het regelmatig van de preekstoel af rollen. Op zich een terechte vraag denk ik, niets mis mee om eens in de spiegel te kijken. Maar zolang ik alleen maar voor die spiegel wordt geplaatst zonder erbij te horen dat ik in die spiegeling niet in mijn eigen ogen maar in de vergevende en liefdevolle ogen van Jezus kijk...

Dit helpt mij alleen nog maar meer om de antenne op mijn eigen falen in te stellen. En raad eens wat... dat lukt mij zonder dat ook al bijzonder goed.

 

Eens in de zoveel tijd komen we bij elkaar. Een stel mensen met een hart dat warm klopt voor God. Geen bijbelstudie in de traditionele vorm (wat dat dan ook moge zijn) wel veel zingen, bidden, praten. Elkaar bemoedigen door en met de bijbel in de hand, samen verwonderd raken door de zovele mooie kanten van onze God. Vorige week kwam het bekende kadootje weer op tafel. Het kadootje van de genade. Pak het nu eens uit! werd er bijna geroepen. Je hebt het al gekregen! Waar je ook mee worstelt in je leven: je bent al vergeven al wat je moet doen is het aannemen.

Ik weet het heel goed. Verstandelijk. Volgens mij heb ik hier ook best wat logjes aan gewijd. Ik weet het, ik doe het en laat me overweldigen door dat besef van genade. Dan overvalt mij het gevoel van: dit laat ik nooit meer los, wow!

Ja... lauw loene. Ik laat het binnen de kortste keren weer los en kan me zo maar weer terug laten zakken in het: "Ja maar..."

Herkenbaar?

 

Eens in de zoveel tijd wordt ik weer herinnerd aan mijn eigen woorden. Op die avond hoorde ik iemand iets tegen mij zeggen en met een schok realiseerde ik me: maar dat heb ik zelf eens geschreven! Ik heb het zelf met zoveel liefde en passie mogen schrijven omdat ik zo graag wil dat ook anderen van die waarheid doordrongen worden. Het was een stuk uit het boek van 'Feest van genade', een project wat we vorig jaar als gemeente gedraaid hebben en waarvan ik samen met een aantal anderen een jeugdversie voor geschreven hebben. De derde week (wat was ik blij met die week, want dat is bij ver uit het mooiste om over te schrijven!) was van mijn hand. Toen ik dit vertelde zei een ander: Nou, plaatst dat dan maar mooi in zo'n logje van je!

Dat ga ik ook doen. Zie volgende logje.

Opdat ik er zelf weer doordrongen van wil worden (blijkbaar moet dat met regelmaat van de klok) en omdat ik hier zo graag van wil delen en nog steeds zo graag aan anderen wil vertellen over dat mooie kadootje wat voor iedereen klaar ligt.

Al wat je moet doen is

uitpakken en aannemen.

De dag ervoor was het afgeblazen, deze ochtend tuffen we alsnog met onze auto richting Deventer. Al was zij was liever met de trein gegaan. We hebben al heel wat samen gedaan en ondernomen, maar shoppen stond nog niet op dat lijstje. Het zonnetje schijnt, onze dag kan al niet meer stuk. Winkel in, winkel uit. Niet omdat het nodig is, wel omdat het gezellig is.

Wat zij uit de rekken trekt vind ik verschrikkelijk en als ik met een vragende ogen iets voor mij houdt schudt zij met een afkeurende blik van nee.

Maar vergis je niet, zij is van de leuke frisse hippe kleurtjes, ik neus tussen het veilige grijs, blauw en zwart.

Toch jurkjes passen. Samen natuurlijk, in hokjes naast elkaar en dan er tegelijkertijd uitkomen. Dikke lol: Leuk jurkje, jammer van dat lijf wat er in zit of die knokige knieeen wat er onderuit steekt!

Ik probeer haar mooie hoge laarzen aan te smeren, zij blijft zwijmelen bij schoenen van het soort waar ik het liefst hard aan voorbij loop. Het valt me al niet eens meer op dat zij het over haar kleinkinderen heeft en ik over mijn tienerdochter. Maar niet te veel, er is nog zoveel over te praten, we zijn zoveel meer dan alleen moeders en oma's. Dan doen we dan ook, onder het genot van cappuchino en een mozarella pistoletje terwijl het buiten flitst en knalt van donder en geweld. De hagelstenen kletteren tegen de ramen terwijl wij praten zoals ik met weinig mensen praten kan. Echt, oprecht, kritisch, liefdevol en met humor. Mijn dochter zou ons BFF's noemen, best friends forever. Nu weten we beiden uit ervaring dat geen enkele vriendschap forever is en je nooit kunt weten hoe het in het leven verder gaat. Maar we genieten van het nu, ik geniet van haar.

Hopelijk nog heel erg lang...

Een stiltewandeling. Een mini pelgrimage. Het is zoals het klinkt, best indrukwekkend. Het is zaterdagochtend en een groep vrouwen verzamelen zich in een prachtige boerderij / theehuis. Een groep vrouwen die er samen voor kiezen om een ruim uur de stilte op te zoeken. Niet zomaar, nee aan de hand meerdere 'tredes', iedere trede heeft zijn eigen verdiepingsvragen om mee aan de slag te gaan. Lopend in stilte, genietend van de prachtige natuur, de frisse herfstwind, de rust. Maar ook: de tijd nemen voor de ballast in je leven; een verdriet, een worsteling, een blokkade.

Deze herkennen, benoemen: het mag er zijn.

De derde trede is om al lopend iets uit de natuur te zoeken wat daar symbool voor staat. Durf je met je voeten in de modder te staan?!

Figuurlijk, maar deze ochtend ook heel letterlijk. Ik loop in een moerassig gebied, bij stukken echt modderig en drassig. Het loopt zwaar. Na een aantal hectische weken heb ik eigenlijk vooral zin om lekker te genieten van de frisse lucht, het samen zijn en even weg zijn van de zorgen van alle dag. Die ballast in mijn leven... ach, het gaat eigenlijk best zijn gangetje allemaal. Bovendien heb ik deze wandeling wel eens eerder gedaan, het heeft me toen enorm veel gedaan en mijn relatie met God verdiept. Een intense ervaring; ik wil nu niet de lat weer zo hoog leggen, het wordt toch niet zoals toen.

Al lopend komt er toch iets boven. Ik wil er niet aan en stop het maar weer veilig weg. Maar het laat zich niet wegstoppen.

Ik weet van de vorige keer dat de volgende trede is om je ballast - ik had destijds voor een inktzwarte steen gekozen -  in het water te smijten, wat symbool staat voor het neerleggen (gooien) aan Jezus voeten.

Ik besef dat niet zozeer die ballast aan Gods voeten neerleggen zo moeilijk is. Nee, het zit hem in het feit dat je het daar dan ook moet laten liggen! Het is diep, troebel water, ik zou mijn steen niet eens meer terug kunnen vinden al zou ik het willen!

Ik weet niet of ik dat nu al zou kunnen. Of willen.

 

Toch een voorwerp gezocht. Ik loop er mee te spelen, onzeker over wat ik er mee zal doen. De volgende trede; een vieze, modderige poel.

Met.. aan de zijkant, een klein houten kruisje. Het doet me veel.

Ineens realiseer ik me waar ik mee bezig ben. Ik wil er eerst gevoelsmatig aan toe zijn voordat ik iets bij Jezus breng en ook laat liggen. Het liefst poets ik er eerst wat zand en viezigheid van af zodat het niet al te erg lijkt.

Zo werkt het niet! Die waarheid komt binnen als een mokerslag...

Ik moet nu, hier, puur op verstand de keuze maken om dit bij God te brengen. Hij nodigt mij daartoe uit, ik voel het. In mijn hart ben ik er nog helemaal niet klaar voor. Vergeving of afsluiting, hoe je het ook noemen wilt, is niet iets wat je altijd zomaar maar kan. Maar als je er op wacht tot je er klaar voor bent dan komt het er misschien nooit van.

Verstandelijk de keuze maken, laat God maar voor de rest zorgen.

Twee dagen en een vol weekend later realiseer ik me dat God dat ook doet. Via een weg die ik totaal niet aan had zien komen, maar ja.. sinds wanneer werkt God voorspelbaar?

 

Het is best een persoonlijk logje geworden, dat was niet direct de bedoeling. Maar ik vind het zelf zo'n waardevolle les dat de eerste stap soms puur verstandelijk genomen moet worden, dat ik het toch graag wil delen...