'Webloggen is hoogbejaard' lees ik in de krant van gisteren. Bloggen is uit. Van de 133 miljoen blogs zijn er maar 7,4 miljoen die de laatste 120 dagen waren bewerkt. Kijk aan, doe ik toch nog mee met een trend, want ook mijn log sterft een langzame dood.
"Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel" schreef prediker honderden jaren geleden al.
En het klopt. Hobby's komen en gaan. Relaties komen en gaan. Kilo's komen en gaan.. al bijna 10 kilo kwijt ;-)
Soms gaat iets, zomaar... haast onzichtbaar. Verdwijnt het in de vergetelheid. Pijnloos. Achteloos. Moeiteloos.
Soms ook niet. Soms voelt het als een lege plek, met zere randjes van verdriet. Terwijl je tegelijkertijd weet: het is goed zo.
De fransen zeggen niet voor niets dat afscheid nemen een beetje sterven is! Alles heeft een tijd. Dat accepteer je dan. Of niet.
Is het een kwestie van tijd maken? Ligt het dan aan hoe belangrijk iets voor je is en je er in wilt investeren? Of ligt de nadruk op wat je 'eruit' wilt halen?
Dus... keuzes maken. Maar ook; risico's willen nemen?
Als je iets heel waardevol vindt - of iemand - dan maak je daar toch automatisch tijd voor? Dan investeer je daar toch in, maak je daar hoe dan ook tijd voor?
Blijkbaar niet. Blijkbaar gaat niets, helemaal niets vanzelf.
En dan heb je weer die keuze: Ga ik investeren of accepteren?
Voor alles is een tijd. Is mijn tijd met het schrijven voorbij? Nee, ik wil weer investeren. Is mijn tijd met bloggen voorbij? Ik weet het niet... heb op dit moment niet zoveel zin om te investeren. Weet niet meer zo goed waarvoor ik het doen en voor wie ik het doe. Accepteren dan maar? Misschien wordt het wel tijd...
Keuzes maken... nog zo iets waar ik niet altijd even goed in ben.
| 
) is vandaag de tekst van de dag:
