Only words... schrijfsels van Yvonne
Overname van teksten, gedichten of foto's uitsluitend na toestemming
Laatste artikelen

Tja, tja...

Toch niet helemaal tevreden bij deze provider. Rondgekeken en via een vriendin bij wordpress terecht gekomen. Deze weblog zal blijven bestaan, ook jammer om alles zomaar weg te gooien.Voor nieuwe blogs wil ik je graag van harte welkom heten op mijn nieuwe weblog.

Ik hoor erg graag wat je er van vindt!!

 

Groeten en hopelijk ook tot ziens op

 

http://yag76.wordpress.com/

 

Reacties

Weet jij nog de eerste dingen die je hoorde over Hem? De vraag overviel me een beetje.

De eerste dingen die ik over God hoorde zullen vast in mijn eerste levensdagen zijn geweest.

'Here zege spijze ame.' Geen idee wat ik eigenlijk precies zei maar dat je niet zomaar op je eten aanvalt zonder God er voor te danken en er een zegen over te vragen, dat is me met de paplepel ingegoten. Wel grappig dat ik ruim 35 jaar later, op mijn werk op dezelfde manier aan mijn maaltijd begin. Zij het dan in een ietswat modernere versie: Here, zegen dit eten, Amen.

In Jezus naam, plak ik er dan nog vaak tussen.

 

Het was in de zomer, een paar weken voordat ik vier zou worden. Op bezoek bij opa en oma. Eerst een aantal uren in de auto, daarna nog uren en uren in het vliegtuig. Heel wat water oversteken en dan was je er al. Prachtige tijd gehad daar.

Behalve de hooischuur met kittens, de koe waar zowaar melk uitkwam als opa aan haar uiers trok (He, bij ons komt de melk uit de supermarkt..?!?) en een meer omringt door hoge bomen en oooh, zo zien bergen er dus uit! - kan ik mij er uiteraard niet zo heel veel van herinneren. Want ja.. drie jaar.

Wat ik mij nog wel herinneren is oma Canada in de keuken, ze probeert mij een psalmversje aan te leren.

In het Engels, hoe kan het anders. Psalm 116; "I love the Lord..."

De eerste bijbelwoorden wat zich in mijn hoofd en hart heeft genesteld om het nooit meer te verlaten zijn hele mooie.

 

God heb ik lief, want die getrouwe Heer

hoort naar mijn stem

mijn smekingen

mijn klagen

Hij neigt zijn oor

K roep tot Hem al mijn dagen

Hij schenkt mij hulp,

Hij redt mij keer op keer.

 

Het zal vast niet de eerste keer in mijn leven zijn geweest dat ik over God hoorde.

Wel de eerste keer dat ik het mij bewust voor de geest kan halen.

Als ik deze psalm in zijn geheel weer in lees in de Nieuwe Bijbelvertaling vind ik het een hele mooie, troostvolle ontdekking dat het over een God gaat die allereerst mij heeft gehoord.

En nog steeds hoort en ziet, iedere dag.

 

En jij, weet jij nog de eerste dingen die je hoorde over Hem?

Reacties (2)

In een weekend wat geen weekend is

uitgetild worden boven tijd

ontdekken dat niets hoeven

moeilijker is dan t lijkt

waar veel gesproken wordt

veel gezegd

of soms juist niets

klinkt door in verbondenheid

niets hoeft

niets hoeft

 

Waar onuitgesproken woorden

juist zoveel zeggend is

duizend woorden in een blik

honderd omhelzingen in een oogopslag

kom laten we verdwalen

ik weet de weg

of jij

bij mij

Reacties

Mijn nagels zijn verdwenen. Afgekauwd, net als vroeger. K moest een toets maken, ook net als vroeger en ik was zenuwachtig zoals ik een lange tijd niet meer was geweest. Vanmiddag nog snel wat oefentoetsen rekenen gemaakt en de stress vloog finaal toe. Moest je de berekening tussen de haakjes nu eerst doen voordat je het in het kwadraat kon berekenen of toch niet? Zoveelste deel in hoeveel procenten kost zoveel tijd dus .... ja dus wat??!! Hellup. Manlief er bij gesleept; leg nog eens uit!? Oh ja, langzamerhand kwam het weer terug, net als de rust. Alhoewel... De een na de ander verzekerde me dat de test niet zo heel veel voorstelde, makkie,  moet je lukken. Werkt bij mij dus averechts, he. Als ik het niet red maakt het me dus wel heel erg dom...?? Nee, zo wordt het niet bedoeld, dat weet ik heus wel.

 

Met een licht verhoogde hartslag stap ik in de auto, op weg naar die enorm grote school in de buurt van mijn kindertijd. Ik rijd door de vertrouwde straten. Alhoewel.... in vijftien jaar is er enorm veel veranderd.

"Meneer, waar kan ik de hoofdingang vinden?" Een broekie, nog maar een paar jaar ouder dan mijn dochter maar in een indrukwekkend beveiligingspak wijst me glimlachend de weg.

"Loopt u die groep mensen maar achterna, dan vindt u het vanzelf." Dus, braaf als ik ben, loop een buslading vol jonge soldaatjes achterna. Zitten die hier ook al op het ROC?? Na enig zoekwerk, ondanks de niet mis te verstane aanwijzingen van collega leerling, vind ik uiteindelijk last minute het klaslokaal.

Dertien paar ogen staren mij zwijgend aan, ieder achter hun eigen computerschermpje. Niet veel later staar ik eveneens zwijgend, achter mijn eigen schermpje, naar de volgende binnenkomer. Stilte heerst.

Grappig, andermans zenuwen maken mij vanzelf minder gespannen.

Iets van gedeelde smart, halve smart..? 

 

Het eerste blok is hoofdrekenen. Ik raak niet in paniek, neem de tijd, lees alles goed, schrijf het zelfs, tegen mijn gewoonte in, helemaal uit. Zo luidde het advies van meerdere kanten, dat besluit ik maar te doen. Tot mijn verbazing zit mijn uitkomst steeds bij de multiple choice vragen. Dat zit dus wel goed. Denk ik. Mijn zelfvertrouwen groeit. Blok rekenen achter de rug, dat lucht op. Met schouder in standje relaxed werk ik de volgende blokken door. Ook te doen. Halverwege pauze.

Ben ik nu echt de eerste die even het klaslokaal verlaat? Ik voel me stoer, he... zo slecht ben ik toch nog niet. Na een krappe 10 minuten kruip ik weer achter mijn schermpje. Weer een blok rekenen. Als Jut en Juul 330 kilometer uit elkaar wonen, de ene 15km uur fietst en de 16 km p/uur, na hoeveel kilometer komen ze elkaar tegen? Euuhhhh...  Slik. Vind ze uberhaupt niet wijs dat ze zoveel kilometer willen fietsen. Gooi er een whatsappje tegenaan, spring in de trein en spreek af in Apeldoorn, denk ik dan. Mooi halverwege het land. Maar ja, die optie kun je niet aanvinken. Volgende vraag is van het zelfde kaliber. Zoveel procent in zoveel tijd en bla bla, en weg is Yvonne. Dit gaat niet goed. Ik worstel verder door de 28 vragen, moet bekennen dat er op een gegeven moment wel iets van licht doorbreekt in mijn brein. Volgens mij heb ik niet eens alles fout. Heb slechts een vraag overgeslagen. Dat hij bij vraag 24 aangeeft: 'Helaas, tijd is op', geeft eerder opluchting dan frustratie.

Zeg ik, mevrouw perfectionist die het normaliter niet uit kan staan dat ze iets fout doet. Zegt genoeg of niet?!

De een na de ander verlaat het lokaal. Was ik dan de enige die pauze heeft genomen? Of had ik in opperste concentratie niet eens gemerk dat het halve lokaal al lang en breed leeg was gelopen en weer terug was gekomen? Nou ja, geeft niet.

'Tied zat' hoor ik in gedachten een bewoner van onze groep zeggen. Tied zat, precies... t komt goed.

Het lokaal wordt toch wel erg leeg, dat werkt op mijn zenuwen. 

Na bijna 2 uur ben ik net niet de laatste die die het lokaal verlaat.

 

 Hoe heb ik het gedaan? Echt geen idee. Volgens mij wel goed. Nou ja, op die ene blok rekenen na dan. Het was me het middag je wel. En dit is nog maar de intaketoets. En toch heb ik er nog steeds zin in.

Reacties (2)

Maandagochtendwandeling met Marge. Oh, wat hou ik van de herfst!

En al dat moois zomaar in onze 'achtertuin'. Nou ja, bijna dan.. ;)

 

 (klik op foto voor het hele album, of onderstaande link.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

http://onlywords.punt.nl/mediaalbum/viewalbumitems/3/Maandagochtendwandeling_met_marge

Reacties (2)

En dan begeleid je je kind op een zondagmiddag op weg naar de wereld die volwassenheid heet. Ach, uiteraard doe je dat haar hele jeugd al wel maar vandaag net weer een stukje bewuster dan gisteren.

Deze middag zijn we druk in de weer met beroepskeuzetesten en mogelijke vakkenpakketten. Het jaar van de eerste keuzes is aangebroken. De grote vraag "Wat wil je later doen als je groot bent?" komt zo wel serieus dichtbij. 

Grappig om te zien hoe dochter zich nu door dezelfde vragenlijsten heen worstelt als ik. Bizar om aan te horen hoe honend ze bepaalde stellingen weg snuift, dezelfde waar ik enthousiast "zeer mee eens" in had gevuld.

Mijn beroepsgroep komt voorbij en er klinkt een verzuchtend "Saai!". En bedankt he...

"Ben je analytisch en ordelijk?" Ik vinkte niet al te lang geleden vol overtuiging 'Ja' aan. Ik denk aan de stroom chaos in de nasleep van Inge's binnenkomst na wat dan ook, van achterdeur tot die in de krochten van haar slaapkamer. Als haar achterwerk niet vast zou zitten zou ze die ook nog moeten zoeken iedere ochtend, je weet wel.. vijf minuten nadat ze eigenlijk al weg had moeten zijn. Hmm, ik heb een sterk vermoeden wat zij bij die vraag als antwoord kiest. Ik weet wel wat in zou invullen voor haar in ieder geval. Nog een stelling over sociaal, psychologisch en pedagogisch zijn... Ik begin blij te kijken, zij trekt een vies gezicht. Het is duidelijk; dochter is zowat in alles het tegenovergestelde van mij.

Is dit echt mijn kind? Creatief scoort hoog. Gelukkig, toch nog iets wat op gedeelde genen duidt.

 

Sjonge, nadenken over wat je goed kan, wat je er mee wilt doen en welke studie daar dan bij past valt niet mee als je 13 bent. Maar ach, als je 36 bent stiekem ook niet. Dan kan de zoektocht zomaar weer overnieuw beginnen. Ik heb mijn keuze inmiddels gemaakt, mama gaat opnieuw de schoolbanken in.

Uitslag beroepskeuzetest? Het moge duidelijk zijn dat moeder en dochter niet bij elkaar in de klas komen. Gelukkig maar, voor allebei. Bovendien hoop ik al klaar de zijn op het moment dat zij het MBO binnen komt wandelen. Mama gaat Maatschappelijke Zorg 4 doen. Dochter... tja, daar hebben we gelukkig nog even de tijd voor om dat te bedenken. Ze zit per slot van rekening 'nog maar' in TL klas 2. Kleine meisjes worden al veel te snel groot.

Reacties (5)

Een mail met oproep om te verhuizen naar een ander domein. Twijfel. Stoppen met mijn weblog of toch niet. Ik ben al in 2003 met bloggen begonnen, ik had bijna de 10 jaar gehaald. Veel teruggelezen de afgelopen dagen. Over een dochter die voor het eerst een paar woordjes kon lezen tot de overgang naar het voortgezet onderwijs. Een verhuizing, aanschaf van een pup, komen en gaan van vrienden en nog heel veel andere dingen. Mijn leven in flardjes tekst. De laatste tijd schrijf ik niet meer. Geen logjes, geen korte verhalen, geen gedichten. Hooguit af en toe in mijn dagboek als mijn emotienood hoog is. De zin is weg, de focus verdwenen.

 

Doorgaan of niet. Ik heb besloten het nog even te laten staan. Gewoon om nog even te prutsen en te proberen. Een aantal jaren aan logjes verwijderd, dat wel. Wie leest die nu nog..?!! De look is veranderd maar ben er nog lang niet tevreden over. Ook een aantal andere dingen ben ik lang niet blij mee, maar daar zal ik je niet mee vervelen. Waarschijnlijk veranderd er nog wel het een en t ander dus. Of ik echt weer aan t schrijven toekomt, we zullen het zien.

 

Wat ik wel jammer vind is dat ik mijn abonees kwijt ben, het waren er een stuk of 23 en ik heb ze niet kunnen waarschuwen. Ben jij er een van dan ben je nu op de hoogte. Wil je me weer volgens, zul je je opnieuw aan moeten melden.

En dan evengoed.. ik beloof niks ;)

Reacties (4)
Donderdag was het een dag van afscheid nemen. De laatste dag van de cursus was aangebroken en na twee jaar met elkaar opgetrokken te zijn was de tijd gekomen om ‘tot ziens’ te zeggen.  Wanneer dat ‘ziens’ zal zijn… nobody knows. Eerlijk gezegd is de kans klein dat we elkaar – op een enkele uitzondering na – ooit terug zullen zien.    Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel, schreef prediker ooit. Het was goed, je weet dat je een periode met elkaar oploopt, samen deelt, groeit, lacht en soms ook huilt en dan komt de tijd om ieder op zijn of haar eigen pad weer verder te gaan. 
 
Zaterdag was een dag van hernieuwde ontmoetingen. Het was 20 jaar geleden dat we examen hadden gedaan, geslaagd waren en uitvlogen naar ieder weer een andere opleiding. Ik kon me bij enkelen echt met geen mogelijkheid bedenken dat we elkaar echt nooit meer weer zouden zien. Toch was het zo. Zelfs mijn oh zo dierbare vriendin die mij van binnen en van buiten kenden, mijn diepste geheimen, mijn verliefdheidjes en gebroken harten heeft meegemaakt. Tientallen geheime schriftjes hebben we volgeschreven en mee lopen bleren op liedjes die van “ons” waren. We hebben het nog een jaar volgehouden maar ook aan dat contact kwam een eind. Ongemerkt, ongewild, niet bewust.. en toch. Zo gaat het toch..?! Jaren loop je te mopperen dat school zo saai is en niet leuk en achteraf bekeken waren het de mooiste jaren uit mijn jeugd.
 
Twintig jaar geleden en dan sta je ineens weer oog in oog met jongens en meiden van toen, de mannen en vrouwen van nu. Ik geef eerlijk toe, met licht knikkende knietjes ging ik er naar toe, maar oh wat was het leuk om elkaar weer te zien! Met groeiende verbazing heb ik ervaren dat je zo het gesprek voortzet waar je al die jaren eerder mee was gestopt. Mensen gesproken waar ik vroeger zo tegen op zag – je weet wel, van die stoere jongens of van die gebekte meiden die weer een heel ander beeld hadden bij dat wat ik dacht dat ze dachten. Samen herinneringen ophalen, bijkletsen over hoe het nu gaat. Wat een top avond was het! Lang niet iedereen gesproken, maar dat hoeft ook niet.
  
Mensen komen en gaan in je leven.  Allemaal mensen die een stukje meewandelen op je levenspad. De ene laat grote voetstappen in je leven achter, de ander nauwelijks een vage afdruk.  En soms kruizen paden weer heel even en kom je er tot je verbazing achter dat je ook in hun leven een waardevolle of dierbare voetstap achter hebt gelaten.. heel bijzonder.
God heeft alles wat er is de goede plaats in de tijd gegeven.(Pred 3:11)
 
Lees meer...   (1 reactie)
Het is 3 mei en op het journaal en andere nieuwsprogramma's wordt gesproken over de dodenherdenking van morgen. Twee minuten om stil te staan bij hen die gevallen zijn in de oorlog.
Als kind heeft het me altijd al geintrigeerd. Eerst het geroezemoes, het luiden van de klok en dan die intense stilte. Het idee dat echt iedereen uit Nederland twee minuten stil was op hetzelfde moment en met zijn of haar gedachten op min of meer dezelfde plek was. Auto's aan de kant, stoplichten op oranje.. Klopt dat of heb ik dat verkeerd in mijn herinnering? Vond ik dat dat gewoon zou moeten..? 
In mijn jeugd heb ik boeken verslonden over de tweede wereldoorlog en tijdens vakanties of dagjes uit maakten de oorlogsbegraafplaatsen, musea en wat al niet meer zij, diepe indruk. Nog steeds trouwens.
Dodenherdenking, 4 mei, klokslag 20.00 uur.. dat doe je gewoon.
Ik gooi het hier thuis eens in de groep: Vorig jaar zijn we naar het oorlogsmonument in het Volkspark geweest, waar jaarlijks een herdenking wordt gehouden. Wat zullen we dit jaar doen?
Mijn dochter is nu oud genoeg om er zelf een mening over te hebben en die gooide ze dan ook met een zucht en een kreun op tafel: "Moet dat? Ik vind het zo saai..! Ik heb geen zin om daar aan mee te doen hoor."
Ik schrok me lamlendig! Daar ging mijn vanzelfsprekendheid. Tijd voor een goed gesprek. Of het echt landde weet ik niet, volgens mij wel..
Toch bleef ik met schuldgevoel achter. Wat heb ik eigenlijk aan haar doorgegeven, heb ik haar wel genoeg verteld? Ze heeft geen opa's en oma's die hun heftige ervaringen kunnen delen. Zolang boeken geen glinsterende, spetterende voorkantjes hebben wordt het niet gelezen, al heb ik haar vaak genoeg hele mooie uit de bibliotheek meegenomen. Ze konden ongelezen weer terug. Films.. geen idee, volgens mij niet.
Dat wat er ooit gebeurd is, langer of korter geleden - want het gaat allang niet meer alleen over de tweede wereldoorlog - zal toch doorverteld moeten worden. Van generatie op generatie. Herdenken moet, uit respect, omdat je het nooit vergeten mag, zodat je weet waarom je een dag later uitbundig je vrijheid mag vieren.
Morgenavond zitten we hier voor de buis, met ons drieen.
Omdat het kan. Omdat het mag. Omdat het moet.
Lees meer...   (7 reacties)
 
 
Ik heb
wat je nodig hebt
Jij blijft maar zoeken
Ik heb met mijn leven betaald
Jij blijft maar werken
Was mijn bloed niet genoeg?
Je hart voelt leeg en je ziel gewond
en je vraagt je nog steeds af
waarom
 

Kom aan de voet van Mijn kruis

en kijk omhoog

Het is  Mijn liefde voor jou

die Mij hier bracht

Ik kom van zo ver

om jou te vinden

Geef Mij je hart

het geeft niet hoe gebroken het is

Mijn sterven geeft jou leven

verlies je leven

nu aan Mij
 

Wees nu vrij

Sta op en schitter

Deel van het licht dat Ik wil zijn in jou

Deel van mijn liefde

Deel van Mij

Sta op en schitter

 kind van het licht

en Mijn naam zal verheerlijkt worden

door wie jij bent

in Mij
 
YAG'12
 
Geschreven voor de Vesper van 3 april - GKV Enschede West
Lees meer...   (5 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl